حتماً یادتان هست که نوشتم فرزند جانبازی با داشتن مدرک کاردانی مامایی در یکی از شعب پست بانک فرزند آقایی که در انقلاب وجنگ هیچ نقش مثبتی نداشت روزانه هشت ساعت کار می کند وماهیانه صد هزار تومان دریافت می کند وحداقل روزی هشتصد تومان هزینه ایاب و ذهاب می پردازد.

اگر فراموش کرده اید یا موفق به خواندن آن نشده اید با مراجعه به آرشیو سایت فاش نیوز یا وبلاگ روزنوشت های جانبازی می توانید مطلب فوق را پیدا کرده ومطالعه فرمایید.

حتماً می پرسید این مقدمه چینی واطاله کلام برای چیست ؟ به قول معروف"گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من/ آنچه البته به جايي نرسد فرياد است"

بله ، متاسفانه باید عرض کنم حدس شما کاملاً درست است ....

گویا آقازاده به نوعی  مقوله فوق به گوش مبارکشان رسیده وبا نهایت احترام دستور داده اند این فرزند جانباز فعلاً به استراحت و شغل شریف خانه داری بپردازد تا اوضاع اقتصادی مملکت خوب شود!

حالا دارم فکر می کنم که سهم بنده حقیر در بیکاری فرزندان شهدا وجانبازان چقدر است؟ آمدیم ثواب کنیم کباب شدند !

کسی هم که به کسی نیست ، کلنگ می زنند، وعده می دهند، افتتاح می کنند، قول می دهند، به یکدیگر پاس می دهند، گزارش غلط می دهند، عذر خواهی می کنند و.....

روزگاری سلاح بردوش گرفتیم ودر مقابل دشمن ایستادیم وهشت سال دفاع مقدس رقم خورد، سال هایی که نه زمین می خواستیم ونه وام ، نه ماشین می خواستیم ونه معافیت گمرکی، نه حقوق می خواستیم ونه ریاست ، نه غذا می خواستیم ونه لباس ، نه چپ بودیم ونه راست،نه زیاده خواه بودیم ونه منفعت طلب، نه معتاد بودیم ونه ......

سلاح را به زمین گذاشتیم وقلم را برداشتیم تا رسالتمان را به انجام برسانیم ،حال اگر به ذائقه بعضی ها خوش نمی آید به خدا ما مقصر نیستیم. اگر می نویسیم فرزند جانبازی در شرایط سختی بسر می برد، اگرمی نویسیم جانبازی دیگر توان مسافرکشی ندارد، اگرمی نویسیم فرزند شهیدی بیکار است انتظار داریم دولت عدالت محور چاره ای بیندیشد و مرهمی برزخم کهنه جانباز وفرزندش بگذارد نه اینکه کارفرمای بی انصاف فرزند مجروح جنگ را با چشمانی اشگ آلود وبغضی در گلو مانده وبهانه ای واهی از کار براند.

خدایا تو خود شاهدی که نیتم از به چرخش درآوردن قلم گرفتن حق مظلومی از ظالم بوده است ووقتی شنیدم که نوشتارم باعث شکستگی دل عزیزی گردیده چقدر گریستم.

با خود گفتم قلم را بشکنم تا دیگر نشنوم و نبینم  که چرخش آن باعث ریختن اشگی شود ، با خود گفتم حال که بالا نشینان خیال دیدن پایین را ندارند ، اینک که پس از گذشت سی سال از جنگ تحمیلی عراق علیه ایران گوش شنوایی نیست تا شنونده درد دل های سوخته ایثارگران باشد ، حال که تدبیر بر این قرار گرفته که فقط در مقاطع خاص از نام ایثارگران سوء استفاده شود، اکنون که جامعه ایثارگری نردبانی است برای بالا رفتن بعضی هاوگرفتن رای ورفتن به شورا ومجلس وریاست جمهوری و........بهتر است اصلا ننویسم یا اگر می نویسم برای تاریخ بنویسم. اما با خود گفتم مگر زمان جنگ اسلحه ات را زمین گذاشتی؟ مگر زمانی که تمام کفر علیه تمامیت اسلام به حرکت درآمد وبیش از چهل وچهار کشور انواع سلاح ها را برسر تو ومردمت آزمایش می کرد تو گریختی؟ اینک نیزای قلم! زمان چرخش است و وظیفه ای خطیر بردوش داری ، بگذار جوهرسیاهت سرخی خون شهدا را پاسدار باشد.

بیست وپنجم اردیبهشت 1388